24 Mayıs 2012 Perşembe

Büyük Hayaller ∞

BÜYÜK HAYALLER... 
Abartmıyorum, aralıksız olarak her bölümünde ağladığım bir dizi. Beni çok etkileyen, böyle içimi cız ettiren bir çok sahnesi olan bir dizi. Bu diziyi izledikten sonra, tüm düşüncelerimi gözden geçirdim. Bir vesile miydi, aracı mıydı bilmiyorum ama bana çok şey kattı bu dizi. Hayatta bazen çok küçük sandığımız bazı şeyler, insanlar için o kadar büyük güzelliklere dönüşebiliyor ki. Şimdi, bu dizi hakkında düşüncelerimi anlatacağım. Yapacağım şey, tüm karakterlerin resimlerini koyup, özelliklerini anlatmak olmayacak. Bu dizi, oyuncuları ve olayları hakkında neler hissettiğimi, neler düşündüğümü anlatmaya çalışacağım. Becerebildiğim kadar işte. :) ~

Şüphesiz, dizinin en mükemmel karakteri Song Sam Dong idi.Hiç bir dizide, karakteri böylesine güzel oturtulmuş, karakterinin özelliklerine böylesine uygun bir oyuncu görmedim ben. Oyunculuğunun zaten mükemmel olması bir yana, sanki bu rol özellikle onun için yazılmış gibi. Bilmiyorum, belki ilk dizisini izleyişim olduğu için bana öyle geliyordur. Ama Sam Dong, bana çok cesaret verdi diyebilirim. Kendisi köyde yaşamış ve büyümüş birisi olmasına rağmen, kullanmayı bilmediği harika sesine rağmen kalkıp nerelerden geldi Kirin Sanat Okulu'na. İlk başlarda, çok gıcık bir rol oynayan Suzy (Hye Mi) için bütün hayatını baştan sonra değiştirecek bir karar verdi. Hye Mi onu kendisi ve babasının borçları için gelmeye ikna etmişti. Sam Dong Hye Mi'nin oyunlarına kanıp, iyi ki gelmiş Seoul'e.


(Kimi seçersin derseniz, duruma göre değişir diyemem.
 Sam Dong tabi ki. :P )
Bildiğimiz üzere, kendisi köylü, odasından çıkmayan ve çok 'kötü' şarkı söyleyen bir karakter idi. Hye Mi kendisi de okula girebilmek için onu Seoul'e getirmesi gerekiyordu ve başardı da nihayetinde. Diziyi tekrar anlatmak niyetinde değilim, sadece nereden giriş yapsam diye uğraşıyordum. Bir kere bu adamın cesaretine ve azmine hayranım. Sesi ilk başlarda kötüydü ve kullanmayı bilmiyordu. Ona rağmen, çok büyük bir cesaret  örneği gösterip geldi Kirin'e. Gerçi müdür onu nereden buldu, oğlu muydu neydi bilmiyorum ama iyi etmiş. :P Dizinin ilk başlarında, Jason şarkı söylerken, yanına gelip "Bana köylü demeyi bırakın. Bende iyiyim." gibisinden bir şey demişti. Mikrofonu kaptığı gibi, şarkıyı söylemişti ancak kokoş kikirik kızlar, Jason'u desteklemişti yine. Buradaki cesaret örneği harikaydı bence. Sanırım kimse rezil olma derdi ile yapmazdı bunu. Zaten bu Kore dizilerinde, sağ gösterip sol çakıyorlar. Kim derdi bu oğlana filinta gibi olacak diye. :P Hye Mi'nin ellerine sağlık. Adama benzetti çocuğu yani. :D


Sam Dong ile başlamışken, devam edelim. Sam Dong'un müzik hayatını etkileyen, kötü kızımız Baek Hee'nin saksısı olmuştu. Aslında bu saksıyı Hye Mi'nin kafasına atmak istemişti, zaten Sam Dong ona hızlıca koşup sarıldığında, atamadığını düşünmüştük ama olmadı. Kahraman Sam Dong, sevdiği kadını kurtarmıştı. Ben izlediğimde saksı boşa düştü sandım, Sam Dong bayılana kadar. Bu saksı, Sam Dong'un doğuştan gelen ve gizli yerlerde saklanan kulağı ile ilgili hastalığın tetiklenmesini sağlamıştı. Mükemmel bir tesadüf mü desem, senaristlerin Baek Hee'yi temize çıkarma çabaları mı desem bilemedim. Bence Sam Dong'un kulak çınlamalarına bu sebep oldu. Cadalozu masum yapmak için bilmem bir şey hastalığı uydurdular. Hıh. :P

"Kolye benim, sahne benim." felsefesi ile yürümüyor işler. Başlarda, gerçekten Baek Hee'nin şanslı olduğunu düşünmüştüm, gösteriye çıkan, sanat sınıfında olan oydu. Ama zaman gösterdi ki, şans getirdiğine inandıkları o kolyeyi de hissetmek ve kullanmak lazım. Hak etmeyen kişide, çok fena bir şekilde ters tepiyor. Baek Hee dizinin başlarında uzun ve örgülü saçlı, Hye Mi'nin peşinden ayrılmayan (Hye Mi'nin kuyruğu), gözlüklü bir yardımcıydı. Kirin seçmelerinde, müdür olayı cozutup Hye Mi'yi almayınca okula, bir haller oldu buna da. Ama haklı kız, birikti birikti patladı birden. (O sahnede Hye Mi'nin diz çöktüğünde "Burun deliklerinize bakmak için diz çöktüm." demesine çok gülmüştüm.) Sonra bu örgüsünü  hiç bozmadığı saçlarını gidip kesti. İyi ki de kesmiş, süt çocuğu gibi duruyordu önceden. Gözlükleri filan atınca, güzelliği çıktı ortaya. Ben sırf bu kıza özendiğim için, gidip upuzun saçlarımı dibinden kestiğimi biliyorum. Hala atlatamadım depresyonu, çok özlerim saçlarımı...

Bayan Shi Kyong (Sanırım böyle yazılıyor.) vardı birde. Çok idealist, katı biriydi bu kadın ilk başlarda. Pil Suk'un Jason'a dediği gibi, "Çok çalışmanın yetenekten daha önemli olduğu."nu görünce, prensipleri yerine duyguları ile hareket etmeye başladı. Burada, gösteride solo dansı yapabilmesi için, adını hatırlayamadığım kızı yenmesi gerektiğini söylüyordu. Ve Baek Hee, sanırım ilk kötülüğünü burada yapıyordu. Bir de Hye Mi ile tartışırken, bayılmış gibi yapmıştı. Bunun vukuatlarını saysam, blog dolacak sanrım. Kızın ayakkabısının içine, dans odasına saçtıkları raptiyelerden koyuyordu. Rakibi alt etmek için güzel bir yöntem. Fakat dedikleri gibi, sahne kendisini hak etmeyeni üzerinde tutmuyor, atıyor. Ayrıca bu kızın ruhunda var kötülük etmek ve Hye Mi'yi çekememek. Tüm suçu hocaya atıyor.


Bu sahneyi hatırlayan insanları çok şanslı buluyorum. Nasıl güzel düşünülmüş, dizinin amacına nasıl güzel oturtulmuş bir sahnedir o ya. Aslında müzik çalmayan kulaklıktan, insanların kötü ve iğneleyici sözlerinden kurtulmak için müzik dinliyor gibi yapmak. Çok hoşuma gitmişti bu sahne. Okula gidip gelirken, müzik dinlemek en büyük hobim. Yoksa o 15 dakikalık yol, o dik yokuş çekilmez bir hal alıyor benim için. Yürü yürü bitmiyor. Sanki okulla ev arasında değil de, buradan Kuzey Kutubu'na yürüyormuşum gibi hissediyorum. Müzik çok başka bir şey ya. Burada açıklayıp konuyu dağıtmaya gerek yok. İlham gelirse, başka yazıya inşAllah. Neyse, işte bu yöntemi bende denedim. İnanın canınız çok yanmıyor. Kötü sözleri yine duyuyorsunuz ancak, dışarıdaki insanlar bunu bilmiyor. Müzik dinlediğini sanıp, sizi çirkin sözleriyle üzemedikleri için kendileri üzülüyorlar. Gebersinler, duyuyorum ve aldırmıyorum hiç birinize. Bunu mutlaka deneyin. İnsanların duymadığınızı bildiklerinde söyledikleri sözler, sadece onları zehirliyor. Siz ise sadece güçlü olarak kalıyorsunuz.


Bu da esas kızımız olur işte. İlk başlarda, Suzy'den o kadar gıcık kapıyordum ki. Böyle nefret kusasım geliyordu onu görünce. İzledikçe, Hye Mi'yi (ve Suzy'i) çözme fırsatı buldukça sever oldum. Ben önceden anti olduğum, sevmediğim her şeyi şimdi çok seviyorum. Miss A'de sevmezdim, şimdi çok severim yani. Kendisi şarkıcılıkta olduğu kadar oyunculukta da çok başarılı. JYP'de çok cevherler var vallahi. Rain, sonra Suzy. İşte neyse, dizideki Winter Child'i çok sevmiştim Suzy'nin sesinden. Sonra Only Hope'u var. Allah için, her şeyi mükemmel Suzy'nin. Dizide bazen çok kızardım. Sanki iki oğlanı birden oynatıyor gibi gösteriyorlardı. Benim bile kafam karışıyordu öyle ki. En büyük aşklar, saksıyla başlar diyorum efendim. Yemişim Jin Guk'u. :P


Ve, ve, ve... PILSUK! IU, senin kadar mükemmel derecede tatlı bir Koreli görmedim ben! Dizide en tatlı hallerin, şişman zamanlarındı bence! ♥ Jason'a duyduğu aşk, çok masumdu. Şarkı söyleme konusuna girdin mi, çıkamam zaten. Sesi gerçekten olağan üstü. Çoğu cicili bicili kızlara hava basar sesiyle. IU kesinlikle çok çok iyi yerleri hak ediyor. Dizi de kiloları ve midesi ile başı dertteydi. Kiloları göz önüne almazsak, kendimi onunla benzetiyorum aslında. Bende çok severim yemek yemeyi. Ye, ye doymam bir türlü. Ruhum mu şişman nedir, ne bulursam yemek istiyorum böyle. Fakat çok zayıfım, ağzımla yiyip, beynimle spor yapıyorum ben. Pil Suk gibi yediklerimi kilo olarak tutmuyor şükür ki vücudum. :P Pil Suk'un aşkı için, en büyük sorununu yenmeyi göze alabilmesi çok güzel. 200 gün nasıl geçti bilmiyorum ancak sanırım o kadar çok kilo, verilir o kadar zamanda. 200 gün geldi geçti, kızı 3 kat küçültmüşler. :D 



Herkescikleri anlatmışım da, bir Jin Guk kalmış. Seviyorum işte onu da, çok ayrı bir şey hissetmiyorum yani. Şansına küsüversin o da, ne yapalım. Bu günlük enerjim ancak bu kadarına yetti. Bitirmeden onunla ilgili de bir şey diyivereyim. Go Hye Mi olmayınca, Go He Song olsun dedi, diziyi kızsız bitirmedi yine. Ne diyelim, Allah mesut etsin. :D

Gülmek, gırgır geçmek bir yana, gerçekten müzikal anlamda harika bir dizi. Hiç bir televizyon yapıtının, beni bu kadar etkilediğini hatırlamıyorum. Ve sanırım, bundan sonra da etkileyemez. Diyorum ya, insanın değerlendirmesi gereken, önemli dönüm noktaları vardır diye. Bu onlardan biri benim için. O noktayı dönmekte, durup öylece izlemek ya da geri gelmekte tamamen benim elimde.

Sakın, dönüm noktalarınızı aşmadan durmayın. Ucunda, döndüğünüz yerde sizleri nelerin beklediğini bilmiyor olabilirsiniz. Bilinmeyende her zaman arzu ve güzellik vardır. :)

Büyük Hayaller'iniz ve dönüm noktalarınız daima sizinle olsun. Mutlu ve her şeye rağmen umutlu kalın! ~ 















21 Mayıs 2012 Pazartesi

İdolüm Metropol Günlüğü, 2NE1 albümü hediye ediyor...



Defalarca açıp, beğenmeyip, tekrar açtığım bloğumun ilk yazısı, 2NE1 albümü hediye eden Can abi'ye nasip oldu. :) ~




Öncelikle, yazıyı okumadan önce, '2NE1 albümü' kısmını görünce çok heyecanlanmıştım. Sanırım ben olsam, "2 İki albüm, iki albümdür." deyip saklardım ama Can abi bunu yapmayacak kadar düşünceli. Ve sanırım sanal alemden de olsa, böyle insanlar tanıdığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Mutluluğunun yarısını bir başkası ile paylaşmak, dünyanın en güzel şeyi olsa gerek.

Öncelikle 'Neden Güney Kore?' sorusu ile başlamak istiyorum. Belki konuyu alır başka yerlere götürürüm ama olsun, öyle damdan düşer gibi yazmayayım dedim.

Güney Kore hayranlığım, 8. sınıfın 2. döneminde başladı. Çok yakın olduğum ve sürekli beraber dolaştığım iki arkadaşım (Didem ve Nazlı), TRT'de yayınlanan Muhteşem Kraliçe'den bahsediyorlardı. Önceleri onların saçma sapan şeylerle uğraştığını düşünüp küçümserdim. Hatta yanımda oturan Didem'e, onun arkasında oturan Nazlı'ya "Saçma sapan şeyler konuşmayın, yazılıya çalışamıyorum." derdim bir ordu gürültüsünü barındıran sınıfta. Aslında istesem, ağlayan 100 tane çocuğun arasında bile konsantre olabilirdim. Onlara kızma sebebim sadece, arkadaşlarımla konuşup, paylaşabileceğim, üzerinde fikirler üretebileceğim bir hobimin olmayışının verdiği kıskançlıktı. Onlar beni dinlemeyip, aralarında konuşmaya devam ederlerken, gizli gizli onları dinlemekten geri durmazdım oysa. Bir gün bana zorla, yalvar yakar izlettiler diziyi. Kaçıncı bölümdü hatırlamıyorum ama henüz başlarıydı. İlk izlediğimde, hiç bir şey anlamamıştım. Hatta biraz ilgimi çekmiş olacak ki, kimin kim olduğunu karıştırmamak için yarım yamalak anladığım isimleri, kimlerle alakalı olduklarını defterin arkasına yazıyordum. Sonraki günlerde, bir izleyip bir izlemezken, kendimi iyice kaptırdım diziye. CheonMyeong ölünce filan, acayip üzülmüştüm yani. Sabah okula gelir gelmez, birbirimize anlattığımız ilk şeyler dizi ile ilgili fikirler, aldığımız tüyolar olurdu.  O zamanları, nasıl heyecanla geçirdiğimi anlıyorum şimdileri. Ve sanırım hayatımda kesinlikle doğruluğundan emin olarak diyebileceğim ilk şey, "İyi ki o diziyi izlemişim." olurdu.

Muhteşem Kraliçe bittikten sonra, Denizler İmparatoru'nu izlemeye başladım. "İlkler her zaman güzeldir." ilkesi ile, onu da çok sevmiştim ancak hiç bir zaman Muhteşem Kraliçe'nin yerini tutmayacağını biliyordum. Bu iki dizi ve Dream High hariç, hiç bir Kore dizisi izlemedim. Bir kaç film izlemişliğim var sadece, o kadar. Kore'yi tanıyabilmenin en önemli yolu, sanırım görselliğinden geçiyordu ama olmadı işte. Zaten böyle oturup bilgisayar başında sürekli dizi izlemeyi hiç sevmem. Sadece, ramazan ayında, sahura kadar ablamın dizüstü bilgisayarından, BOF'un bölümlerini izlerdim. Çok övülen bir dizi olmasına rağmen, onda da 7. bölüme kadar izleyebildim. Fan sayfalarından filan neler olduğunu takip ettiğim için, bildiğim ama sadece ara sayfalarını okumadığım bir kitabı okumak gibi geleceği için, izlemeden bıraktım. Belki doğru değildir ama, Kore'yi sevebilmek için, yeni çıkan ya da tüm popüler dizileri izlemek gerektiğini düşünmüyorum. Tamamen ilgi alanlarıyla alakalı.

Daha sonra, bildiğim ilk Koreli ünlüler olan, Muhteşem Kraliçe oyuncularını araştırmaya başladım internette. Bir fan sitesinde (Tahmin ediyorsunuzdur, adını vermeyeyim yinede.) 1 yıl filan geçirdim yaklaşık. Daha sonra, hayatımda büyük bir eksik zaman dilimi olarak tanımladığım, 1 aylık internet kesintim yüzünden o siteden de koptum. Bağlanılmayacak yer mi yok, Facebook vardı bu seferde. Öncelerde çok dandirik sayfalar filan beğeniyordum ki, Can abi'nin Kore Sayfaları hakkında yazdığı yazıya çok hak verdim. Sonuçta her insanın hayatında, kendi itemediği taşların yerini değiştirecek kişiler vardır. :)

Sanırım çevremde çok sosyal biri görünmeme rağmen, tek başıma bir yerlere gitmeye bile korkan bir çocuktum. Hala birazcık öyle bile sayılabilirim. Çocuk gelişimi okuduğum için, çocuk psikolojisini az çok biliyorum. Kendime olan bu öz güven eksikliğim, küçüklüğe dayanıyor. Anne sütünün temel güven kazandırdığı gerçeğine rağmen, çok az süre süt almış olmam ve daha bir çok neden, kendime güvensiz büyümemi sağladı. Maddi durumumuz, çok şükür berbat olmasa da, belki normalin altında olduğu için, diğer çocukların sahip olduğu çoğu şeye sahip olamadım. Mesela, çoğu çocuğun hayatında bir kez bisiklete binmişliği vardır, ya da sahip olmuşluğu. Sahip olmayı geçtim, 17 yaşımda olmama rağmen bisiklet sürmeyi bile bilmiyorum. Tabi ki bir tartışılabilecek derin bir konu ama olmadı işte. Bunu yan komşumuzun, oğluna alınan bisikleti gördükten sonra daha çok hissettim sanırım. Kore, ilk başlarda kendime olan güvensizliğimi ve en açık tabiri ile ezikliğimi yenmemde bana olanak sağladı. İnsanlarla, hele ki Kore hayranı insanlarla konuşmak, bildiklerimi anlatmak bana büyük bir zevk veriyordu. Her zaman, sanal ortamda olduğum kadar sosyal olabilmeyi çok istemişimdir. Bazı şeyler, gerçekten zamanla oluyor. Belki bilmeyenler bunun saçma olduğunu düşünebilir ama gerçekten değil. Kore, hayatımda çok şeyi değiştirmemi sağladı.

Öz güvenimi kazandığımı söylüyorum ama, hala kimsenin önünde Korece şarkı söyleyemem. Arkadaşlarım, hatta ablamın yanında bile. Şarkı söyleme ve dans etme konusunda, sadece tek başıma kaldığımda özgür olabildiğimi hissediyorum. Aslında korkularımdan birisi, çok önem vererek yaptığım şeyin, gerekli saygı ve özeni almayacak olmamın verdiği gerginlik. Bir şekilde geçecek sanırım, geçmeli yani.

İlk başlarda, sadece bir heves olarak gördüğüm Kore, şimdilerde vazgeçilmezlerim listemin en başında geliyor. Abartmıyorum, Kore olmadan bir şey yapamayacak gibi hissediyorum. Bir yere giderken, müzik dinleyememek (Kore'yi tanıdığımdan beri, Türkçe şarkı dinleyemiyorum.), ya da internet gittiğinde Kore ile ilgili haberleri alamayacak olmak, beni çok üzüyor. Böyle çok sinirleniyorum, duvarları tekmeleyesim, her şeyi fırlatasım geliyor. Kore kendimi artık istesem de alıkoyamadığım bir şey oldu. Yaşam tarzım oldu sanki.

Neredeyse tüm küçük çocuklar, büyüyünce ne olacakları sorulduğunda, bir sürü meslek isimleri sayarlar. Ben son 1 yıldır, ne olacağıma kesin olarak karar vermiş bulunmaktayım. Her ne kadar çok zor olduğunu düşünsem de Korece öğreneceğim, Kore'ye gideceğim ve olmayan sesime büyük bir tezat oluşturan, gerçekten var olduğuna inandığım dans yeteneğim ile YG üyesi olacağım. İnsanlara bunu söylediğimde (sadece sanaldakiler, gerçek hayatımda bu hayalime değer verecek kimsem yok.) çoğu iyi tepkiler veriyor. Tepkilerini belli etmeseler de, eminim ki bu hayalimi oldukça saçma ve aptal bulanlarda vardır. Taeyang'ın bir sözü var. Hatta şu an mantar panomda, Bom'un resmi üzerinde asılı duruyor. Yazarken ona baktım ve gülümsedim. Büyük üstat Taeyang, "Hayalin olabildiğince büyük ve yüksek olsun. Çünkü hayal herkese eşit paylaştırılmış bir şanstır." diyor. Bunu söyleyebilen bir adam, yalnızca çok büyük hayalleri olan adamdır, eminim. İnsanlar, elimizdeki ilk örnek Taeyang bunu başarabilmişken, Kore'nin en büyük şirketlerinden biri olan YG'de, en ünlü ve başarılı gruplardan biri BIGBANG'in dansçısı ve vokalisti olabilmişken, benim yapmam imkansız değil. Ailemin karşı çıkmasına ve saçma bulmasına rağmen, bundan, Kore sayesinde kazanabildiğim hayalimden asla vazgeçmiyorum. Hayatınızın en değerli zamanlarını adadığınız insanlar ile aynı çatı altında, iş arkadaşı olmak harika bir duygudur eminim. Kim ne derse desin, kesinlikle yaptığımın zaman kaybı olduğunu düşünmüyorum. Hayat bana bunu öğretti ki, her şey inanç ve karar arasında gidip geliyor. Aslında tüm hayatımız, bu iki kavram arasında kurulu. Bazen oluyor, her şey berbat gittiğinde, kötü hissettiğimde durup düşünüyorum. Acaba boş bir amacın arkasından mı koşuyorum? Bırak Kore'de şarkıcı olmayı, bazen Kızılay'a gidecek param bile olmuyor. Sonra çok kızıyorum kendime. GD, Se7en bu işe temizlikçi olarak başlamışken, aklım ve duygularım yerindeyken neden bu kadar umutsuzluğa düşüyorum diye. Sonrasında bir Park Bom dinlemek, çok iyi geliyor. Dile kolay, 2NE1 antileriyken, şimdi en büyük fanları arasına girebilecek bir insan olmuşum. Can abinin duyuruda yazdığı gibi, "2NE1 bu, boru mu?" :) ~


Güney Kore hayatımın çok büyük bir parçası olduğu gibi, yukarıdaki yazdıklarım gibi kendimi bulmamı da sağladı aslında bir yandan. Sınıfta parmak kaldırıp konuşmaya bile utanıp çekinirken, şimdi hem korktuğum, hem deliler gibi sevip saygı duyduğum YG başkanın karşısında dans edebilirim sanırım. O gücü hissedebiliyorum kendimde. Kore, kendimdeki korkuyu aldı aslında benden. 2NE1, şüphesiz ki mükemmel bir grup. Park Bom, kendisine bayıldığım kadın, o harika sesi ile 3 kez geri dönmüş YG kapısından. Adamın sarhoş zamanlarına denk geldi desem, her seferinde mi sarhoştu yani. :P Vardır bir bildiği demiştim bu bilgiyi ilk öğrendiğimde. Bom ilk denemede vazgeçseydi, sanırım mükemmel sesi başka şirketlerde ya da kendi kendine heba olup gidecekti. Vazgeçmeyip, buralara kadar geldiyse, onun gibi olmamam için hiç bir nedenim yok. Bütün bunların yanında, Kore bana savaşmayı öğretti diyebilirim. Önceden, Kore'yi tanımadığım zamanlarda kolaylıkla vazgeçebilirdim. Usanır, ağlar, asla geriye dönüp tekrar denemezdim. Gerçi şimdide ağlıyorum ancak, önceki zamanlardaki ağlamam ile kesinlikle anlam bakımından çok farklı. İnsanın bir şeyi bu kadar çok sevmesi, belki saplantı haline getirip haberi bile olmaması zararlı mı bilmiyorum ancak ben hep "iyi ki" diyorum. İyi ki tanımışım Kore'yi. Kore, hayatımdaki en önemli dönüm noktalarından biri. Şükürler olsun ki, hala bir sürü dönüm noktası yakalayabilecek ve savaşabilecek gücüm var. Teşekkürler YG, sanırım bu kadar güçlü olabilmem için bana cesareti sen verdin. Bu sözü, kendimden emin olarak sana verebilirim Can abi, seni BIGBANG ile tanıştıracağım! :)

YG'ye katıldığımda, hala korkak, utangaç ve geri kalacağımı biliyorum. Ancak olsun, yanlış bir şey yapmak, hiç bir şey yapmamaktan iyidir. (Söz uydu değil mi? Anlamsız olmadı yani. İhihih. :D )

Dediğim gibi, konuyu abuk yerlere götürmüş olsam da, şimdi ikinci sorunun cevabını vermeyi planlıyorum. Umarım bu da başını alıp gitmez bir yerlere. Güney Kore deyince aklınıza gelen şeyler neler? Aslında aklıma bir çok şey geliyor. Müzik, sahne, ramen sanırım bunların en başında geliyor. Herkesin en az bir kere yediği ya da yemek istediği ramen, sanırım hafızamdan kalmış, hatırı en sayılı olandır. İstanbul'da yaşayanlar filan, imkanları doğrultusunda gidip restoranlarda yiyebiliyorlar ancak, ben 4.75 krş ile marketten aldığım ramenle daha mutlu oluyorum nedense. Yemek çubukları almadan önce, çöp şişlerle filan yiyordum hatta. Ağzıma filan batmıyordu iyi ki. Hiç unutmuyorum, ilk ramenimi gecenin bir yarısında kalkıp yemiştim. Annemden gizli almıştım ve ne tepki vereceğini bilmediğim için hepsini yakalanacağım korkusu ile bir solukta bitirivermiştim. Daha sonraları, anneme ramen aldırmaya başladım. Tadını pek beğenmemişti hazır olanların. Ablamda sakız gibi demişti. Ama onlara noodle ile yaptığımda, benden önce yediklerini söyleyebilirim. Ramazan ayında, sahurda, iftar filan ramen yedik bir hafta boyunca. Amcamlar filan mangal yakarken, tek başıma bir tencere ramen yediğini hatırlayan insanım. 

Ayrıca bir Uzak Doğu Hayranı olarak, Çinli, Koreli ve Japon insanları ayırabilmenin havasını yaşıyorum. Bana arkadaşlarım nasıl ayırt ediyorsun dediklerinde "Koreliler son heceleri uzatırlar, Çinliler kısa boyludur, diğerleri zaten Japon." deyip sıyrılıyorum işin içinden. Bazı zamanlar bir çekik gördüğüm için heyecanlanırım ve nereli olduğunu tutturamayabilirim ama bunu kimseye söylemiyorum tabi. Özenle inşa ettiğim bir karizmam var sonuçtan. :P 

Sonra aklıma hep arkadaşlarıma Korece konuşturmaya çalıştığım gelir. Sınıfta, çok koyu olmasa da bir Kore hayranı arkadaşım var. Onunla birlikte, diğer arkadaşlarıma "Merhaba, seni seviyorum." filan dedirtiyoruz. Tabi diyemiyorlar, ya da dalgaya vuruyorlar. Bilmiyorum ama o çaba kesinlikle görülmeye değer. Hani böyle Korece öğrendim diye kandırsam hepsini, inanırlar sanırım. Kkkk.


Sanırım karnım acıktığı için daha fazla yazamayacağım. Ödül bir yana, kendimi anlatma fırsatı ve bloğumun ilk yazısını yazmamı sağlayan Can abiye teşekkür ediyorum. Umarım okurken sıkılmamışsınızdır ve yormamışımdır sizi. 



Herkese, iyi ve güzel şanslar diliyorum! :) ~